الهیات آرامش در خطبه شب عاشورا؛ ستایشِ خدا در هندسهٔ رنج و رحمت

به گزارش زمر نیوز ، در میان تاریخِ پرغوغای کربلا، شب عاشورا لحظه‌ای استثنایی از سکون قدسی و معرفتی است؛ جایی که امام حسین(ع) پیش از طوفان خون، در آرامش نیایش می‌فرماید:

«أثنی علی الله أحسن الثناء و أحمده علی السراء و الضراء…»

این جمله نه صرفاً ستایش، بلکه ترسیم هندسه‌ای از ایمان است که در آن، «رضا به تقدیر الهی» به قلهٔ معرفت تبدیل می‌شود.

به باور مفسران، این فراز در پیوند با نهج‌البلاغه و آموزه‌های قرآنی، روحی را نمایان می‌سازد که آرامش را از میان تضادها برمی‌گیرد: میان سختی و آسایش، سایه و نور، خوف و امید. امام حسین(ع) در این لحظه، مؤمن را فرا می‌خواند تا به مقام شکر در بلا و ثنا در شدت برسد؛ جایی که فاصله میان نعمت و امتحان فرو می‌ریزد و حقیقتِ عبودیت تجلی می‌یابد.

از منظر اجتماعی، این جمله می‌تواند تفسیر الهیِ زیستی را برای عصر اضطراب امروز ارائه کند: تأکید بر ستایش در «ضراء» یعنی بازسازی نظام معنایی انسان معاصر در مواجهه با بحران‌ها‌—از فشار اقتصادی تا غم‌های درونی—و بازگرداندن زبان ایمان به متن زندگی روزمره.

در نهایت، الگوی امام حسین(ع) در این خطبه یادآور این نکته است که آرامش نه از بیرون، بلکه از عمق توحید و حسن‌ظن به خدا برمی‌خیزد؛ همان نوری که شب عاشورا را از تاریکی به بصیرت تبدیل کرد.