در آموزه‌ای قرآنی از سوره مبارکه نمل، خداوند به حضرت موسی(ع) می‌فرماید:

«لا تَخَفْ إِنِّی لا یَخافُ لَدَیَّ الْمُرْسَلُونَ، إِلَّا مَنْ ظَلَمَ»

 «مترس، زیرا پیامبران در پیشگاه من نمی‌ترسند، جز کسی که ستم کرده باشد.»

بر اساس این آیه، اهل ایمان نه از دنیا، نه از دشمن، و نه از آینده، بلکه تنها از گناه و ظلم به خود و دیگران بیم دارند. این پیام نورانی یادآور می‌شود که خوف حقیقی، ترسی تربیتی و درونی است که انسان را از خطا بازمی‌دارد و او را به سمت توبه و بازسازی اخلاقی سوق می‌دهد.

علمای دینی تأکید دارند که مؤمن واقعی با تأمل در این آیه درمی‌یابد هر گونه نافرمانی، پیش از هر کس، دامان خود او را می‌سوزاند؛ ازاین‌رو، جامعه‌ای که ترسش تنها از گناه باشد، به عدالت، آرامش و اطمینان می‌رسد.