زمر نیوز | سرویس اندیشه: در میانه‌ی تلاطم‌های ژئوپلیتیک و نبردهای سرنوشت‌ساز منطقه‌ای، بازخوانی هشدارهای معرفتی بزرگان، معنایی فراتر از یک نصیحت اخلاقی پیدا می‌کند. مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی در بیانی تکان‌دهنده، نسبت به یک «خطای محاسباتی بزرگ» در میان منتظران هشدار می‌دهد: اشتباه گرفتنِ زمانِ «قیام» با زمانِ «ظهور».

نماز صبح یا طلوع آفتاب؟
استدلال اصلی این تحلیل بر یک تمثیل فقهی بنا شده است. انتظار برای ظهور امام زمان (عج) بدون مجاهدت پیشینی، مانند کسی است که برای خواندن نماز صبح، منتظر طلوع آفتاب بماند! منطق حاکم بر این سخن صریح است: اگر کسی اهل برخاستن در سپیده‌دمِ صادق نباشد، نمازِ او با طلوع خورشید قضا شده است. در واقع، «جنگ رمضان» و فتنه‌های آخرالزمانی، همان سپیده‌دمی است که عیارِ یاران را مشخص می‌کند.

بی‌نظیرترین برشِ تاریخِ غیبت
بخش دیگری از این تحلیل به یک واقعیت تاریخی بی‌سابقه در ۱۰۰۰ سال اخیر اشاره دارد. از زمان غیبت کبرا تا کنون، هیچ مقطعی را نمی‌توان یافت که یک «مرجع تقلید» در رأس یک حاکمیت مقتدر، فرمانده کل قوا باشد و با قطب‌های قدرت شرق و غرب دربیفتد. این پدیده، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه «اقامه‌ی نماز صبح» در دلِ تاریخ است.

وسوسه‌ی شیطان: «وعده‌های تکراری»
 راهبرد اصلی دشمن در این مقطع، ایجاد تردید با کلیدواژه‌ی «تکرار» است. شیطان با القای این حس که «این حرف‌ها همیشه بوده»، سعی در خواب کردنِ جامعه دارد. اما حقیقتِ میدان، یعنی تشکیل حکومت اسلامی و ایستادگی در برابر کفر جهانی، گواهی است بر اینکه ما در «لحظه‌ی صفرِ» تاریخ ایستاده‌ایم.

هر کس می‌خواهد سهمی در تمدن مهدوی داشته باشد، «الآن» وقتِ برخاستن اوست. فردا که آفتابِ ظهور برآید، دیگر مجاهدتِ پیش از فتح، معنای متفاوتی خواهد داشت.