به گزارش خبرنگار سیاسی زمر نیوز، در روزهای اخیر، گزارش فاکسنیوز به نقل از یک مقام ارشد آمریکایی بار دیگر موضوع لغو تحریمها در برابر امتیازات هستهای ایران را به صدر خبرها بازگرداند؛ پیشنهادی که در ظاهر از «امکان ارائه امتیازات قابل توجه» سخن میگوید، اما در عمل همچنان بر محدودیت شدید غنیسازی اورانیوم تأکید دارد. همین دوگانگی، پرسش مهمی را پیش میکشد: آیا واشنگتن واقعاً به دنبال توافقی پایدار است یا صرفاً در حال طراحی یک تله رسانهای جدید برای امتیازگیری است؟
تحریم؛ ابزار فشار، نه صرفاً ابزار مذاکره
تحریمهای آمریکا علیه ایران سالهاست که از سطح یک ابزار هستهای فراتر رفته و به ابزاری برای فشار حداکثری در حوزههای اقتصادی، سیاسی و حتی منطقهای تبدیل شده است. تجربه نشان داده که هر بار سخن از کاهش یا لغو تحریمها به میان آمده، این وعدهها معمولاً مشروط، ناقص و قابل بازگشت بودهاند؛ بهگونهای که بخش مهمی از ساختار فشار پابرجا مانده است.
چرا این خبر مهم است؟
اهمیت این گزارش فقط در محتوای آن نیست، بلکه در زمانبندی و شیوه انتشار آن نهفته است. طرح دوباره موضوع لغو تحریمها از کانال رسانهای، میتواند بخشی از یک بازی روانی و دیپلماتیک باشد؛ بازیای که هدف آن، سنجش واکنش ایران و افزایش فشار برای پذیرش محدودیتهای بیشتر در حوزه هستهای است.
غنیسازی؛ نقطه اختلاف اصلی
در متن خبر، همچنان بر این موضوع تأکید شده که هرگونه گشایش اقتصادی منوط به کاهش جدی سطح غنیسازی است؛ در حالی که تهران بارها اعلام کرده غنیسازی صلحآمیز را حق غیرقابل مذاکره خود میداند. همین اختلاف بنیادین باعث شده که هر پیشنهاد تازه، بیش از آنکه نشانه حل مسئله باشد، بهعنوان تلاش برای امتیازگیری یکطرفه تلقی شود.
اگرچه سخن گفتن از لغو تحریمها میتواند در نگاه نخست امیدوارکننده باشد، اما سابقه رفتار واشنگتن نشان میدهد که این وعدهها اغلب با شرطهای سیاسی، امنیتی و منطقهای همراه بودهاند. از این رو، تحلیلگران این مواضع را نه یک عقبنشینی واقعی، بلکه بازی رسانهای برای حفظ اهرم فشار میدانند.