به گزارش زمر نیوز، بررسیهای آماریِ صورت گرفته بر اساس دادههای تردد حملونقل عمومی، تراکم آنتنهای مخابراتی (گوشیهای همراه) و نقشههای هوایی تراکم جمعیت، ارقامی را نشان میدهد که فراتر از تصور است.
۴۳ میلیون نفر؛ عددی که تاریخ را تکان داد
آمارهای نهایی حاکی از حضور حدود ۴۱ تا ۴۳ میلیون نفر در این مراسم ششروزه است. این حضور در حالی رقم خورد که ۱۰ میلیون نفر از این جمعیت تنها در کشور عراق (نجف و کربلا) به استقبال و مشایعت پیکر پرداختند.
حتی اگر به دیدگاههای محافظهکارانه و سختگیرانهترین روشهای شمارش جمعیت تکیه کنیم، باز هم این مراسم به عنوان «بیرقیبترین تشییع در تاریخ بشر» شناخته میشود و تمامی رکوردهای جهانی پیشین را با فاصلهای عجیب جابهجا کرده است.
چگونه این اعداد محاسبه شدند؟
کارشناسان حوزهی دادهکاوی و تحلیلهای میدانی برای رسیدن به این عدد، از سه شاخص دقیق استفاده کردند:
دادههای مخابراتی: تحلیل تراکم گوشیهای همراه در نقاط مرکزی تشییع که دقیقترین تصویر از حضور واقعی افراد را ارائه میدهد.
تردد حملونقل: آمار ورود قطارها، اتوبوسها و خودروهای شخصی به شهرهای میزبان که در برخی نقاط بیش از ۳ برابر ظرفیت اسمیِ زیرساختها بوده است.
تصاویر ماهوارهای و پهپادی: تحلیل تراکم انسانی در متر مربع که نشاندهنده یکپارچگیِ کمنظیر جمعیت در طول مسیرهای طولانیِ حرکت بود.
چرا این تشییع، یک «پدیده فرهنگی» بود؟
این حجم از حضور، تنها یک مراسم تدفین نبود؛ بلکه یک «انفجار فرهنگی» بود. کارشناسان علوم اجتماعی معتقدند حضور بیش از ۴۰ میلیون نفر، نشاندهنده یک «پیوند تمدنی» فراتر از مرزهای جغرافیایی است. ترکیب جمعیت در ایران و عراق، نمادی از همدلی عمیق آیینی بود که توانست برای ۶ روز، نبضِ حرکتِ عمومیِ دو کشور را در دستان این تشییع قرار دهد.
این رویداد، فراتر از ابعاد سیاسی، به عنوان یک «میراث هویتی» ثبت شد؛ لحظاتی که در آن، هنر، ادبیات، آیینهای عزاداری و تکنولوژیِ ارتباطات دست به دست هم دادند تا تصویری از «همبستگیِ مطلق» را به جهانیان نشان دهند.
حضور ۴۳ میلیون انسان، عبور از اعداد و ارقام است. این، ثبتِ یک رکورد جهانی نیست، بلکه بازخوانیِ مفهومِ «عشق به آرمان» در مقیاسی است که شاید تا قرنها تکرار نشود. «صد آنلاین» این رویداد را به عنوان سرفصل جدیدی در تاریخِ فرهنگِ آیینیِ منطقه بازخوانی میکند.