آیتالله حائری شیرازی در تبیینِ این مفهوم، همواره بر این نکته پای میفشردند که تحولاتِ عظیمِ معنوی، پیش از آنکه در ساحتِ عمومیِ تاریخ ظهور و بروز یابند، در ساحتِ نفسانیِ انسانهایِ مستعد و صاحبِ دل، «درک» میشوند. از دیدگاهِ ایشان، این رایحهیِ تحول، امری عینی است، اما برایِ استشمامِ آن، نیاز به پاکسازیِ آینهی جان از غبارِ تعلقاتِ مادی یا آنچه ایشان با تعبیرِ «زکامِ دنیا» از آن یاد میکردند، وجود دارد.
تحلیلِ وضعیتِ کنونی؛ ضرورتِ بازگشت به هوشمندیِ معنوی
تحلیلگرانِ مسائلِ اجتماعی در «زمر نیوز» معتقدند در شرایطی که جهانِ مدرن با بحرانهایِ گوناگونِ هویتی و تمدنی دستبهگریبان است، بازخوانیِ این آموزهها صرفاً یک رویکردِ اعتقادی نیست، بلکه راهبردی برایِ حفظِ «هوشمندیِ تمدنی» است. کلامِ آیتالله حائری شیرازی، در واقع دعوتی است به فراتر رفتن از تحلیلهایِ صرفاً آماری و مادی از تحولاتِ جهانی؛ تا از این طریق، افقهایِ بلندترِ تاریخ و حرکتِ بشریت به سویِ کمالِ مطلوب، بهتر درک شود.
به باورِ اندیشمندان، استشمامِ رایحهیِ حقیقت در عصرِ غفلت، نه یک ادعایِ عرفانی، بلکه یک «مأموریتِ معرفتی» است که متفکران و نخبگانِ جامعه را فرامیخواند تا در هیاهویِ تغییراتِ سریعِ دنیایِ امروز، نگاهِ خود را به سمتِ «اصالتها» و «غایتِ هستی» معطوف کنند. این نگاهِ حکمی، به انسان کمک میکند تا در مسیرِ دشوارِ تاریخ، دچارِ سرگشتگی نشود و با تکیه بر معرفتِ دینی، مسیرِ تمدنسازی را با بصیرتِ کامل طی کند.
0 دیدگاه