به گزارش خبرنگار سیاسی زمر نیوز، تاریخ معاصر غرب آسیا، گورستانِ قراردادهایی است که تضمینهای لفظی داشتند اما فاقدِ نیرویِ بازدارنده بودند. رژیم اشغالگر قدس و حامی غربیاش، آمریکا، سالهاست که تلاش میکنند تا «صلح» را به معنایِ «تسلیمِ مطلقِ رقبا» بازتعریف کنند. تهاجمهای مکرر به لبنان، تلاش برای احیایِ همان نظمِ پوسیدهای است که تصور میکند با بمباران میتوان اراده ملتها را درهم شکست.
مسئله اصلی اینجاست: اگر امروز در برابر الگویِ «تهاجمِ بدونِ هزینه» ایستادگی نشود، فردا روزِ نوبتِ دیگران است. این نگاهِ راهبردی که «صلح پایدار محصولِ توازنِ قدرت است»، قلبِ حقیقتِ وضعیتِ فعلی منطقه ماست. صهیونیستها میخواهند حقِ مداخله را به یک «هنجارِ بینالمللی» برای خود تبدیل کنند.
حمایت جمهوری اسلامی ایران از لبنان، در واقع یک اقدامِ پیشدستانه برای حفظِ امنیتِ منطقه است. اگر این زنجیره مقاومتِ مستحکم وجود نداشت، اکنون جغرافیای سیاسیِ غرب آسیا چیزی جز مجموعهای از کشورهای خنثی و فرمانبردار نبود. امروز، دفاع از مرزهایِ معنویِ مقاومت، دفاع از تمامیت ارضیِ ایران است. ما در حال تغییرِ پارادایم هستیم؛ از «صلحِ تحمیلی» به «صلحِ مبتنی بر اقتدار». در این بازی، هرگونه عقبنشینی به معنای دعوت از دشمن برای پیشروی است.


0 دیدگاه