دلار، طلا و افق ۱۴۰۵؛ عبور از «عصر تلاطم» به سوی «ثباتِ مقتدرانه»

در شرایطی که کشور در آستانه‌ی بازتعریفِ نقشِ خود در نظم جدید جهانی است، پیش‌بینی بازارها تا پایان سال ۱۴۰۵ نیازمندِ نگاهی فراتر از «نوسان‌گیری‌های روزمره» است. آنچه در افقِ دوساله پیش‌رو می‌بینیم، نه یک جهشِ هیجانی، بلکه تغییرِ پارادایمِ اقتصادی است؛ گذار از اقتصادِ «متکی به شوک» به اقتصادِ «تاب‌آور».

۱. دلار: از «سلاحِ تحریم» تا «ارزِ تجاری»

تا پایان سال ۱۴۰۵، دلار دیگر نه به‌عنوان ابزاری برای «فشار بر معیشت»، بلکه به‌عنوان یک «داراییِ تجاری» در سبدِ ارزی کشور تعریف خواهد شد.

• ریزش شارپ و سپس ثباتِ فرسایشی: با اجرایی شدن توافقات بین‌المللی و بازگشتِ منابع ارزی، شاهد فروکش کردنِ حباب‌های کاذب خواهیم بود.
• مدیریت هوشمند: بانک مرکزی با استفاده از ابزارهای حکمرانی ارزی، دلار را از مرکزِ ثقلِ تورم خارج کرده و به سمتِ «ثباتِ نرخ‌محور» حرکت خواهد داد. پیش‌بینی می‌شود تا پایان ۱۴۰۵، نوسانات دلار از حالت «سیاسی» به «اقتصادی» تغییر ماهیت دهد.

۲. طلا: سنگرِ دفاع در برابرِ نااطمینانی‌های جهانی

طلا در سال ۱۴۰۵، نه یک ابزارِ سوداگرانه، بلکه «سپرِ تمدنی» در برابر تلاطماتِ احتمالیِ اقتصاد جهانی (از جمله بحران‌های احتمالی در غرب) خواهد بود.

• تبدیل وضعیت: طلا در خانه‌ی ایرانیان از داراییِ سفته‌بازی به «ذخیره‌ی استراتژیک» تبدیل می‌شود.
• همگامی با طلای جهانی: با توجه به روند جهانی افزایش قیمت طلا، بازار داخلی نیز از این جریان پیروی خواهد کرد، اما با یک تفاوت: قدرتِ خریدِ طلا برای خانوارِ ایرانی به دلیل کاهش ریسک‌های سیستماتیک، حفظ خواهد شد.

۳. ناترازی‌های ساختاری؛ پاشنه آشیل یا فرصت اصلاح؟

واقع‌گراییِ انقلابی حکم می‌کند که ناترازی‌های بودجه‌ای و نقدینگی را نادیده نگیریم. سال ۱۴۰۵، سالِ آزمونِ بزرگِ «اصلاحات ساختاری» است. اگر دولت بتواند با همتِ جهادی، «ناترازی‌های انرژی و بانکی» را مهار کند، دلار و طلا به «ثباتِ مطلق» خواهند رسید. اما اگر اصلاحات به تعویق بیفتد، بازارها به ناچار به سمت «تعدیل‌های تورمی» حرکت خواهند کرد.

۴. توصیه به فعالان اقتصادی و عموم مردم:

• خروج از ذهنیتِ «دلارمحور»: اقتصادِ ایران در سال ۱۴۰۵، بیش از آنکه به قیمت دلار وابسته باشد، به «رشدِ تولید» و «ارزشِ افزوده» وابسته است.
• سرمایه‌گذاری در تولید: آن‌کس که در سال‌های ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ سرمایه‌اش را به سمت تولیداتِ دانش‌بنیان و صادرات‌محور سوق دهد، برنده‌ی بزرگِ این تغییرِ پارادایم خواهد بود.

پایان سال ۱۴۰۵ برای اقتصاد ایران، سالِ رسیدن به «ساحلِ آرامش» است؛ مشروط به اینکه «توافقاتِ خارجی» به «تولیداتِ داخلی» گره بخورد. دلار و طلا دیگر بازیگرانِ اصلیِ نمایشِ زندگیِ مردم نخواهند بود، بلکه تنها شاخص‌هایی برای سنجشِ قدرتِ خرید خواهند ماند.

زمر نیوز پیشنهاد می‌کند: نگاهتان را از «تابلوهای صرافی» به «نمودارهای تولید» تغییر دهید؛ چرا که اقتدارِ اقتصادی، در کارخانه‌ها ساخته می‌شود، نه در کفِ بازارِ سیاه.