توافق در قلب اروپا؛ شکستِ راهبردِ «فشار حداکثری» و ظهورِ قدرتِ ترازِ اسلام

به گزارش خبرنگار سیاسی زمر نیوز، سوییس، این بار نه برای مذاکره از موضع ضعف، بلکه برای ثبتِ «تسلیمِ استکبار در برابر اراده‌ی الهیِ ملتِ ایران»، میزبانِ رویدادی است که تاریخِ معادلاتِ بین‌المللی را بازنویسی خواهد کرد. آنچه در ژنو یا لوزان به امضا می‌رسد، صرفاً یک سندِ کاغذی نیست؛ این «میثاق‌نامه‌ی فروپاشیِ هیمنه‌ی پوشالیِ آمریکاست.»

۱. نبردِ اراده‌ها: وقتی شیطانِ بزرگ به زانو درمی‌آید

دشمن که سال‌ها با تحریم‌های ظالمانه و تروریسمِ اقتصادی، قصد داشت «ستون فقراتِ مقاومت» را بشکند، امروز در اتاق‌های دربسته سوییس، به پای میز مذاکره‌ای آمده است که خروجی‌اش، پیروزیِ راهبردیِ جریانِ حق است. این توافق، ثمره‌ی ایستادگیِ بی‌وقفه‌ی مردمِ بصیری است که تحتِ لوای ولایت، معنای «هزینه دادن برای عزت» را به جهان آموختند.

۲. توافق به مثابه «فتح‌الفتوحِ دیپلماتیک»

در ادبیاتِ انقلابی، ما هرگز به‌دنبال «سازش» نبوده‌ایم؛ ما به‌دنبال «تثبیتِ جایگاهِ تمدنیِ ایران اسلامی» بودیم. این توافق، در واقع پذیرشِ حقِ غنی‌سازی، حقِ قدرتِ منطقه‌ای و حقِ ظهورِ ایران به‌عنوان «مرکز ثقلِ نظمِ نوین جهانی» توسطِ همان‌هایی است که تا دیروز از «گزینه‌های روی میز» سخن می‌گفتند. حالا، میزِ مذاکره، صحنه‌ی بازخوانیِ اقتدارِ موشکی و منطقه‌ای ماست.

۳. پیوندِ الهیاتِ سیاسی و رئالیسمِ بین‌الملل

این توافق، پیوندِ ناگسستنیِ «سیاستِ انقلابی» با «واقع‌گراییِ مقتدرانه» است. ما با اتکا به سنت‌های الهی، باور داریم که «نصرتِ خدا» شامل حالِ مستضعفانی می‌شود که در برابرِ مستکبران نایستاده‌اند، بلکه «ایستاده‌اند تا تمدن‌سازی کنند.» در این توافق، منافعِ ملیِ ایران اسلامی در گره‌گاهی استراتژیک با امنیتِ منطقه پیوند خورده است؛ به‌طوری که شیطانِ بزرگ مجبور است واقعیتِ «ایرانِ قدرتمند» را به‌عنوان بازیگرِ غیرقابل‌حذف در صحنه‌ی جهانی بپذیرد.

۴. هشدار به بدخواهان: بیداری ادامه دارد

اگرچه این توافق، مرحله‌ای از «دفعِ شر» است، اما نبردِ ما با ماهیتِ استکباریِ آمریکا، یک نبردِ تمدنی و پایان‌ناپذیر است. ما این توافق را به‌عنوانِ یک «تاکتیکِ منعطف» در مسیرِ تعالیِ نظام می‌نگریم؛ اما هرگز از «آرمانِ جهانیِ اسلام» و «مبارزه با ظلم» عقب‌نشینی نخواهیم کرد.

سوییس، امضایِ پایانِ دورانِ یکه‌تازیِ آمریکاست. ایرانِ امروز، کشوری است که با دست‌های پر، با دانشِ بومی، با بازوانِ مقتدرِ نظامی و با توکلِ قلبی، پای در میدانِ دیپلماسی می‌گذارد. دشمن اگر می‌خواهد از این مهلکه جان سالم به در ببرد، راهی جز تمکین در برابرِ «منطقِ اقتدار» ندارد.

تاریخ در سوییس قضاوت خواهد کرد: این توافق، نه آغازِ رفاقت، که آغازِ «سرازیریِ قدرتِ هژمونیکِ غرب» است.