به گزارش زمر نیوز، سیره و توصیه‌های عارف وارسته، حضرت آیت‌الله بهجت (ره) در خصوص مجالس عزاداری سیدالشهدا (ع)، همواره سرشار از نکات معرفتی و عرفانی بوده است. ایشان نه تنها بر حضور در این مجالس تأکید داشتند، بلکه نگاهی فراتر از یک آیین سنتی به آن داشتند و آن را راهی برای «خدایی شدن» انسان می‌دانستند. در آستانه ایام عزاداری، نگاهی به گزیده‌ای از توصیه‌های ایشان می‌اندازیم.

گریه بر امام حسین (ع)؛ فراتر از احساسات فیزیکی

آیت‌الله بهجت بر این باور بودند که اشک ریختن در مصیبت امام حسین (ع) صرفاً یک فعل فیزیکی نیست، بلکه یک «اذن دخول» برای ورود به حریم اهل‌بیت (ع) است. ایشان می‌فرمودند: «اگر برای اذن دخول زیارت امام حسین (ع) اشک از چشمت جاری شد، بدان اجازه داده شده است.» این اشک، رابطه‌ای میان انسان و ماوراء است و کلید آن از «اعلی‌علیین» زده می‌شود.

چرا عزاداری سیدالشهدا (ع) از نماز شب بالاتر است؟

یکی از نکات برجسته در بیانات ایشان، مقایسه ثواب گریه بر امام حسین (ع) با دیگر مستحبات است. آیت‌الله بهجت معتقد بودند: «گریه بر سیدالشهدا (ع) از افضل مستحبات است؛ حتی بالاتر از نماز شب!» زیرا نماز شب حالتی جسمی دارد، اما گریه بر امام حسین (ع) نوعی «رقت روحی» است که از نهان قلب سرچشمه می‌گیرد و انسان را به خدای متعال متصل می‌کند.

اهتمام ویژه به زیارت عاشورا

آیت‌الله بهجت تا آخرین لحظات حیات خود، بر خواندن روزانه زیارت عاشورا با صد لعن و صد سلام التزام داشتند. فرزند ایشان نقل می‌کند که حتی در روزهای بیماری و اواخر عمر، با وجود سختی جسمانی، باز هم بر این عمل مداومت می‌ورزیدند. این التزام نشان‌دهنده اهمیت استراتژیک این زیارت در پیوند با ساحت قدسی اباعبدالله (ع) است.

شرکت در مجالس روضه؛ اجرای اجرِ رسالت پیامبر (ص)

آیت‌الله بهجت شرکت در مجالس عزاداری را مصداق بارز «مودت ذی‌القربا» می‌دانستند. ایشان تأکید داشتند:

• شرکت در مجالس امام حسین (ع) اجرِ رسالت پیامبر اکرم (ص) است.
• انسان باید با نیت ابراز محبت به کسانی که خداوند آن‌ها را عزیز می‌دارد، در این مجالس حضور یابد.
• در این مجالس، باید فضائل و مناقب اهل‌بیت (ع) گفته شود و حتی اگر اشک جاری نمی‌شود، حالت حزن و «تباکی» (به‌صورت گریه درآمدن) داشته باشید.

میراثی که باید تداوم یابد

تأکید آیت‌الله بهجت بر برپایی روضه، به‌قدری بود که در وصیت‌نامه خود نیز خواستار تداوم این مجالس از محل ثلث اموالشان شدند. ایشان معتقد بودند این توسلات، انسان را «خدایی» می‌کند و نباید در صرف عمر و وقت برای این شعائر دینی، کوتاهی کرد.